Bojana Popović: „Todor Manojlović i pozorište”

 

328 str, broš. povez, 13x21 cm, 2020. god.

ISBN 978-86-6029-481-6

Cena: 1500 din

Knjigu možete poručiti pouzećem 

na mejl banatskikulturnicentar@gmail.com

ili telefon 069/793-155

Edicija 

BANAT

Uređuju
Milivoj Nenin

Milorad Grujić
Radovan Vlahović

Todor Manojlović, pesnik, dramski pisac, esejista, likovni kritičar i prevodilac stvarao je više od pedeset godina i za sobom ostavio veliku, ali nedovoljno istraženu zaostavštinu. Iako je bio autor sedam završenih drama („San letnje noći”, „Piero nadrealista, ili svadba na mesecu”, „Centrifugalni igrač”, „Katinkini sinovi”, „Opčinjeni kralj”, „Nahod Simeon” i „Commedia dell’arte”) i nekoliko nezavršenih, njegov dramski rad gotovo je neistražen. Ostao je zapisan u istoriji srpske književnosti samo kao autor „Centrifugalnog igrača”, poetske drame koja je bila prekretnica u modernoj dramaturgiji, dok je veći deo njegovog dramskog stvaralaštva i dalje neocenjen i nevrednovan.

Rukopis knjige „Todor Manojlović i pozorište” osvetljava nam celokupno dramsko stvaralaštvo Manojlovića, kao i njegove brojne pozorišne kritike i prevode stranih drama. Budući da je Manojlović celog života pisao za pozorište i o pozorištu, knjiga je pokušaj da se na sistematski način sagleda njegov značaj kao dramskog pisca i čoveka koji je živeo za teatar sa današnje istorijske distance, ne bi li se njegova teorijska razmatranja o drami kao žanru i dramaturška rešenja u dramama proverila i potvrdila ili osporila. U knjizi se sagleda doprinos Todora Manojlovića u razvoju moderne srpske drame, ali i pozorišne kritike. 

prof. dr Gorana Raičević

Sudbina Todora Manojlovića u srpskoj književnosti je specifična. Naime, dva puta je ulazio u srpsku književnost: prvi put pre Prvog svetskog rata (mada je tek na Krfu postao svestan da pripada srpskoj književnosti) i drugi put posle Drugog svetskog rata kada su to dozvolile političke prilike. Todor Manojlović je u srpskoj književnosti najpre poznat kao pesnik, prevodilac, pa potom kao književni kritičar, odnosno istoričar književnosti, te polemičar. Međutim, Todor Manojlović je bio i dramski pisac, ali i pozorišni kritičar...

Bojana Popović je uradila zanimljivu knjigu: Todor Manojlović i pozorište. (Rad je umnogome pionirski; jer o Todoru Manojloviću i pozorištu do sada nije pisano na ovaj način: da je na jednom mestu obuhvaćeno i sve ono što je Todor Manojlović pisao za pozorište i o pozorištu.)

Sve što je bilo vezano za Todora Manojlovića i pozorište u ovom radu je osvetljeno iz više uglova – i vrednovano! I drame koje je Todor Manojlović napisao, i recepcija tih drama; i Manojlovićeve pozorišne kritike, kao i misli o pozorištu... Čak i Manojlovićeva sećanja na glumce. Ono što je posebno interesantno, ispraćene su i konkretne pozorišne predstave; uz imena glumaca, i ime reditelja... Ali i uz odziv tadašnje štampe.

Naravno, rad nam pokazuje da Bojana Popović poznaje celokupno literarno delo Todora Manojlovića, tako da se to oseća u pozadini ove priče o pozorišnom radu Todora Manojlovića.

Jednom rečju, pred nama je dragocen rukopis o Todoru Manojloviću i pozorištu. 

prof. dr Milivoj Nenin

Milan Mađarev: „Nove priče”

 

Edicija: PROZA

104 str, broš. povez, 13x21 cm, 2020. god.

ISBN 978-86-6029-479-3

Cena: 500 din

Knjigu možete poručiti pouzećem 

na mejl banatskikulturnicentar@gmail.com

ili telefon 069/793-155

Nakon prve knjige pripovedaka jednostavnog naslova „Priče”, Milan Mađarev, naš istaknuti teatrolog i teoretičar pozorišta, napisao je i nastavak, tačnije svojevrsnu dopunu svojim pričama iz prvog „toma”. Ovakav postupak ne treba da čudi jer u istoriji književnosti nije nimalo redak: budući da je u prvoj knjizi opisano detinjstvo, dečaštvo i odrastanje dečaka Ivana Isakova, ova knjiga pokušava da na­dogradi, izniveliše, cizelira i upotpuni pripovedačku perspektivu prve knjige/toma. 

„Nove priče” Milana Mađareva ponovo prate život i odrastanje Ivana Isakova, dečaka sa tadašnje beogradske periferije, kroz dečaštvo, preko adolescencije, pa sve do pripreme za zreli život (u njegovom slučaju odlazak u vojsku) do jednog kratkog dela života ranog odraslog doba.

Taj buran period života svakog čoveka koji se sprema da zatone u svet surove egzistencijalne, karijerne, ideološke, ponekad kopernikanske, pa zašto da ne i umetničke borbe sa „silama nemerljivim” u svojoj okolini i društvu, započinje poslednjim oproštajem sa srednjoškolskim danima da bi se postepeno ispoljavala u odnosima prema drugim ljudima, porodi­ci, pri­jateljima, a nadalje ka apstraktnim pojmovima kao što su ljubav, umetnost, kultura itd. 

Šta ovo praktično znači u svetu „Novih priča” Milana Mađareva? To znači da će čitaoci moći da pročitaju anegdote u kojima se piščev junak (njemu vrlo sličan) Ivan Isakov pripovedati o supkulturi mla­dih, odlascima u bioskop, susretu sa zanimljivim likovima, o životu u vojsci (sam po sebi već pun jedinstve­nih zgoda i nezgoda), do velikih životnih odluka koje su usledile po i nakon povratka sa odsluženja vojnog roka. Svi ovi narativi vode nas ka zaključku da se u proznim ostvarenjima Milana Mađareva mogu učitavati memoarski ili semimemoarski postupci u kojima je važno izneti priču čitaocima i u vedrom duhu zabaviti, poučiti i zabeležiti izgubljeno vreme. 

Viktor Škorić

Kristina Stojkov: „Carstvo nebesko je u nama”

 

Edicija: PRVA KNJIGA

68 str, broš. povez, 13x21 cm, 2020. god.

ISBN 978-86-6029-480-9

Cena: 400 din

Knjigu možete poručiti pouzećem 

na mejl banatskikulturnicentar@gmail.com

ili telefon 069/793-155

U ovoj poeziji sve je istovremeno i staro i novo, ali i blisko, lirsko i intimno, ali i univerzalno što nam govori da se ovde radi o jednoj istinitoj i autentičnoj poeziji preko koje originalnim poetskim pevom mlada pesnikinja dotiče čitaoca. Zbog svih ovih atributa, stihozbirku pesnikinje Kristine Stojkov najtoplije preporučujem čitalačkoj publici kako zbog njene poetske, tako i zbog ljudske vrednosti. 

Radmila Stanković 

Uručene Nagrade „TeodorPavlović” Zoranu Đeriću i Đorđu Kadijeviću

Nagrada „Teodor Pavlović” za najbolju knjigu Zoranu Đeriću (za knjigu „Celuloidna književnost: književnost i film”) i Nagradа „Teodor Pavlović” za životno delo reditelju, likovnom kritičaru i teoretičaru Đorđu Kadijeviću uručene su petak 25. septembra 2020. u Banatskom kulturnom centru.

O nagradama je odlučivao žiri u sastavu prof. dr Sava Damjanov (predsednik), prof. dr Srđan Šljukić i Radovan Vlahović.

Više o nagradama:
http://banatskikulturnicentar.blogspot.com/2020/09/oru-kadijevicu-i-zoranu-ericu-nagrade.html

Nagrade se dodeljuju u okviru manifestacije Dani Teodora Pavlovića koja se održava po dvadeset i prvi put. Dane Teodora Pavlovića organizuje Banatski kulturni centar iz Novog Miloševa u saradnji sa Maticom srpskom iz Novog Sada, pod pokroviteljstvom Opštine Novi Bečej i Mesne zajednice Novo Miloševo.

U okviru programa svečane dodele učestvovali su: prof. dr Srđan Šljukić, potpredsednik Matice srpske, Milan Stojšin, pomoćnik predsednika Opštine Novi Bečej, laureati prof. dr Zoran Đerić i Đorđe Kadijević, vokalna solistkinja Milica Dosković, članica hora Opere SNP-a, Radovan Vlahović, direktor Banatskog kulturnog centra i voditelj Branislav Ugrinov.

U Galerija Banatskog kulturnog centra postavljena je izložba ilustracija knjige „Banatska Venera i junak Dimitrij” Senke Vlahović.

Teodor Pavlović (1804–1854), koji je rođen u Karlovu, današnjem Novom Miloševu, bio je obnovitelj i reformator Matice srpske, njen prvi sekretar, urednik „Letopisa” Matice srpske, osnivač Galerije Matice srpske, osnivač prve muzejske zbirke u Srba, novinar i rodonačelnik žurnalistike u Srba, advokat, književnik, prevodilac – jedna od najistaknutijih, a nepravedno zaboravljenih, ličnosti srpskog naroda u prvoj polovini 19. veka, čije je pregalaštvo dalo trajni doprinos srpskoj kulturi.

Više fotografija možete videti ovde:

https://www.facebook.com/media/set?vanity=banatculturalcenter&set=a.3377122805709557

Snimak celokupnog programa.

Prilog RTV-a.

Prilog TV Novi Bečej.

21. DANI TEODORA PAVLOVIĆA – PROGRAM

 

Dani Teodora Pavlovića održaće se po dvadeset i prvi put 25. septembra 2020. godine u Novom Miloševu, u skladu sa preporučenim epidemiološkim merama. Dane Teodora Pavlovića organizuje Banatski kulturni centar iz Novog Miloševa u saradnji sa Maticom srpskom iz Novog Sada, pod pokroviteljstvom Opštine Novi Bečej i Mesne zajednice Novo Miloševo.

Teodor Pavlović (1804–1854), koji je rođen u Karlovu, današnjem Novom Miloševu, bio je obnovitelj i reformator Matice srpske, njen prvi sekretar, urednik „Letopisa” Matice srpske, osnivač Galerije Matice srpske, osnivač prve muzejske zbirke u Srba, novinar i rodonačelnik žurnalistike u Srba, advokat, književnik, prevodilac – jedna od najistaknutijih, a nepravedno zaboravljenih, ličnosti srpskog naroda u prvoj polovini 19. veka, čije je pregalaštvo dalo trajni doprinos srpskoj kulturi.

PROGRAM

 

sreda, 25. 9, 2019, 13 časova

 

1. deo, atrijum Banatskog kulturnog centra

 

Voditelj Branislav Ugrinov

Muzička tačka, Milica Dosković, članica Opere SNP-a

Pozdravni govori

Pozdravna reč prof. dr Srđana Šljukića, potpredsednika Matice srpske

Saša Maksimović, predsednik Opštine Novi Bečej, otvara manifestaciju

Muzička tačka, Milica Dosković, članica Opere SNP-a

Dodela Nagrada

Obrazloženje za nagradu, prof. dr Sava Damjanov, predsednik žirija

Dodela Nagrade „Teodor Pavlović” za najbolju knjigu prof. dr Zoranu Đeriću

Beseda laureata prof. dr Zorana Đerića

Obrazloženje za nagradu, prof. dr Sava Damjanov, predsednik žirija

Dodela Nagrade „Teodor Pavlović” za životno delo Đorđu Kadijeviću

Beseda laureata Đorđa Kadijevića

Muzička tačka, Milica Dosković, članica Opere SNP-a

Reč zahvalnosti organizatora Radovana Vlahovića

 

2. deo, Galerija Banatskog kulturnog centra

Izložba ilustracija knjige „Banatska Venera i junak Dimitrij” Senke Vlahović

Đorđu Kadijeviću i Zoranu Đeriću Nagrade „Teodor Pavlović”

Žiri u sastavu prof. dr Sava Damjanov (predsednik), prof. dr Srđan Šljukić i Radovan Vlahović doneo je jednoglasnu odluku da Nagrada „Teodor Pavlović” za najbolju knjigu pripadne dr Zoranu Đeriću za knjigu „Celuloidna književnost: književnost i film” (Grafomarketing, Novi Sad, 2019), a Nagradа „Teodor Pavlović” za životno delo reditelju i likovnom kritičaru i teoretičaru Đorđu Kadijeviću.

Nagrade se dodeljuju u okviru manifestacije Dani Teodora Pavlovića koju organizuje Banatski kulturni centar iz Novog Miloševa u saradnji sa Maticom srpskom iz Novog Sada, pod pokroviteljstvom Opštine Novi Bečej i Mesne zajednice Novo Miloševo. Manifestacija će se održati po dvadeset i prvi put u Novom Miloševu. Nagrade će Zoranu Đeriću i Đorđu Kadijeviću biti uručene u petak 25. septembra u 13 časova u Banatskom kulturnom centru.

 

Nagrada „Teodor Pavlović” za najbolju knjigu

Nagrada „Teodor Pavlović” za najbolju knjigu dodeljuje se dr Zoranu Đeriću za knjigu „Celuloidna književnost” (Grafomarketing, Novi Sad, 2019).

Zoran Đerić, rođen 1960. u Bačkom Dobrom Polju. U Novom Sadu živi od 1979. godine. Diplomirao, magistrirao i doktorirao na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu. Piše poeziju i eseje, naučne studije iz oblasti književnosti, pozorišta i filma. Prevodi sa više slovenskih jezika. Objavio 65 knjiga (autorskih i prevodilačkih). Bio lektor za srpski jezik na Univerzitetu u Lođu, Poljska, i gostujući profesor na univerzitetima u Pragu, Gdanjsku, Krakovu, Novom Sadu. Predavao na Akademiji umjetnosti u Banjoj Luci, u svim zvanjima. Bio urednik više časopisa, programa, rukovodilac institucija kulture... Upravnik Srpskog narodnog pozorišta i član više odbora i uredništava. Dobitnik više nagrada za književnost i prevodilaštvo.

O knjizi

„Knjiga dr Zorana Đerića Celuloidna književnost treća je naučno-esejistička u njegovom bogatom i raznovrsnom opusu koja se bavi odnosom književnosti i filma. Spektar tema koje u njoj autor analizira izuzetan je i neobičan: od svih ekranizacija Don Kihota, preko strašila i snova kao umetničkih artefakata, pa sve do novijeg srpskog i eksjugoslovenskog filma i literature. Osim studioznosti i niza novih, našoj kulturnoj javnosti nepoznatih ili manje poznatih informacija, Đerićevu knjigu krasi i aktuelnost jer ne izbegava problematiku koja podrazumeva društvenu, kulturološku pa i političku izazovnost. U suštini, eseji sabrani u njegovoj Celuloidnoj književnosti mogu biti istovremeno i zanimljivo čitalačko štivo ali i relevantna odrednica u nauci o književnosti i filmologiji: svakako redak spoj u tekstovima ove vrste, spoj koji nesumnjivo proishodi iz autorovog beletrističkog dara...” (Iz obrazloženja žirija, Sava Damjanov)

 

Nagrada „Teodor Pavlović” za životno delo

Nagrada „Teodor Pavlović” za životno delo dodeljuje se Đorđu Kadijeviću na predlog višemedijskog umetnika Vladana Radovanovića.

Đorđe Kadijević je rodjen 6. januara 1933. godine u Šibeniku. Srednju školu završio u Beogradu. Diplomirao na beogradskom Filozofskom fakultetu, odsek istorije umetnosti, 1956. godine. Široj javnosti je napoznatiji kao reditelj serije „Vuk Karadžić” (1987), remek-dela koje je osvojilo Gran-pri Evrope na festivalu u Rimu i koje je, na preporuku Umberta Eka, Unesko uvrstio u riznicu kulturnog dobra Evrope i sveta.

„Đorđe Kadijević je sineasta, filmski i televizijski režiser, likovni umetnik, pisac, teoretičar umetnosti i kritičar. Ostvario je pet bioskopskih igranih filmova, šest televizijskih igranih filmova, četiri TV serije i deset kratkometražnih i dokumentarnih filmova. Dobio je sedam nagrada, specijalnih diploma i počasnih plaketa za filmove i serije, režiju i izuzetan doprinos filmskoj umetnosti. Napisao je monografije o deset likovnih umetnika, među kojima su i Mića Popović, Dado Đurić i Vladimir Veličković. U njegove aktivnosti kao istoričara umetnosti pre svega ulazi dugi staž likovnog kritičara nedeljnika NIN, od 1965. godine. Organizovao je osam autorskih izložbi. U okviru publicističke delatnosti objavio je preko 1000 stručnih tekstova u gotovo svim listovima i časopisima, dok je u domenu univerzitetske delatnosti kao profesor predavao na pet akademija ili univerziteta. Za svoj doprinos kulturi i prosveti primio je šest nagrada i plaketa. Objavio je jedan roman i studiju o umetnosti.” (Iz predloga Vladana Radovanovića)

 

Teodor Pavlović (1804–1854), koji je rođen u Karlovu, današnjem Novom Miloševu, bio je obnovitelj i reformator Matice srpske, njen prvi sekretar, urednik „Letopisa” Matice srpske, osnivač Galerije Matice srpske, osnivač prve muzejske zbirke u Srba, novinar i rodonačelnik žurnalistike u Srba, advokat, književnik, prevodilac – jedna od najistaknutijih, a nepravedno zaboravljenih, ličnosti srpskog naroda u prvoj polovini 19. veka, čije je pregalaštvo dalo trajni doprinos srpskoj kulturi.